#winewednesday – het pad van een wijnliefhebber

#winewednesday – het pad van een wijnliefhebber

#WineWednesday – Een wekelijkse column over wat me bezighoudt in de wijnwereld. Dit keer gaat het over de reis van een wijnliefhebber. 

Laten we om te beginnen even tien, vijftien jaar terug gaan in de tijd. Ik was out & about in de discothèque en zal bij deze toegeven dat ik daar liever een Pasoa bestelde dan een glas witte wijn. Alhoewel, Pasoa was duurder dan de Bereich Bernkastel die volgens mij zelfs uit een pak kwam, dus oké, doe dat dan maar.

Naarmate ik ouder werd, werd ik me er steeds meer van bewust dat zo’n zoete witte wijn niet meer door de beugel kon en stapte ik over op droge witte wijn. Op dat moment had ik nog geen idee dat er een wereld bestond waar mensen urenlang praten over de verschillen tussen chardonnay en sauvignon blanc. Of ik rode wijn dronk, weet ik niet eens meer. Ik denk het niet.

En toen vertrok ik voor mijn studie naar Aix-en-Provence. Daar ging ik compleet nieuwe wereld voor me open. Hoe cliché het ook klinkt – ‘ik kreeg een wijnvirus in Frankrijk’ – het is waar. Ik dronk een glas rosé uit de Provence onder de Provençaalse zon. Het stelde niet veel voor, het was waarschijnlijk een Côtes de Provence, maar het was evengoed behoorlijk life-changing. Dezelfde week bestelde ik The Wine Bible en schreef ik me in voor verschillende proeverijen. Ook had ik een superleuke wijnwinkel gevonden dichtbij Hotel de Ville en vroeg daar elke week om een nieuwe récommendation.

Eenmaal terug in Nederland schreef ik mezelf in voor een wijncursus bij Wijnkoperij Platenburg en stapte ik voor het eerst binnen bij Wijnhandel Peeters. Ik kan het moment nog terughalen – ik was volgens mij zelfs een beetje zenuwachtig. Gedachten als ‘Nee ik moet geen flater slaan’, ‘Nee ik wil niet ineens naar buiten met een wijn van honderd euro’ schoten door mijn hoofd. Dat was overigens ook de inspiratie voor de blog ‘Hoe koop je wijn? Tips in de wijnwinkel‘. Zo’n wijnwinkel blijkt namelijk helemaal niet eng.

Enfin, na deze cursus, bezoekjes aan wijnwinkels en toch ook wel een herontdekking van mezelf, leerde ik steeds meer over verschillende druiven, wijnen en stijlen, én belangrijk: ik leerde mijn eigen smaak kennen.

Dat brengt me bij wat ik eigenlijk nu wil delen. Volgens mij gaat een wijnliefhebber door een aantal fasen. Ik baseer dat op mezelf, maar zie dat ook tijdens mijn cursussen, proeverijen en op social: er zit een patroon in de reis van de wijnliefhebber. Tof.

Fase 1 – Nieuwsgierigheid

Zoals elke hobby begint ook wijn bij nieuwsgierigheid. Dat is zo klaar als een klontje. Je ontdekt dat de verdejo het Spaanse antwoord is op de sauvignon blanc en dat Oostenrijk ook zoiets heeft. Ook de Moezel krijgt een totaal andere lading als je hoort dat daar – naast die zoete meuk – de beste rieslings van de wereld vandaan komen. Mind. Is. Blown.

Fase 2 – Op zoek naar houvast

Oké, de nieuwsgierigheid duizelt je en je gaat op zoek naar houvast. Eindelijk begrijp je wat mensen bedoelen met ‘passievrucht, kruisbes, buxus’, want dat ruik je allemaal in een stuivende sauvignon blanc uit Nieuw-Zeeland (liefde voor Clearwater Cove en The Grape Whisperer). Ook de dikke vette chardonnay doet mee. Wat was ik fan van de Bernardus Chardonnay. Als je die proeft, weet je pas écht wat er wordt bedoeld bij ‘vanille, boter en vet’. Check! Doe me ook een glas The Chocolate Block, een krachtpatser van een wijn uit Stellenbosch, Zuid-Afrika. Smaakt ook een beetje naar chocolade zelfs. We proeven en juichen.

Kijk maar:

View this post on Instagram

Club is #fissa #wine

A post shared by Nadien🍷 leclubdesvins.nl (@leclubdesvins) on

Fase 3 – Het wordt serieuzer.

En dan ken je dat riedeltje een beetje. Misschien heb je inmiddels ook Riedel-glazen aangeschaft, want #goals. In fase 3 is de basis bekend, maar ga je een stapje hoger de spreekwoordelijke ladder op. We gaan op zoek naar complexiteit en balans. Dat gaat gepaard met geld – helaas, maar zo gaat dat in het leven. Daar waar je eerst nog 10 flessen van 10 euro kocht op vakantie, koop je er nu liever één, twee of misschien hooguit drie voor hetzelfde geld. De fase breekt aan dat je een paar tientjes (of meer) voor een fles neer gaat tellen zonder te blikken of te blozen. Je omgeving is hier nog niet aan gewend, maar voor jou voelt dit als compleet natuurlijke overgang. Geen discussie over mogelijk. Je krijgt er ook zoveel voor terug. Die paar euro’s meer geven je meer wijn, meer complexiteit, een goed verhaal, alles. Het artikel ‘How Buying Wine Compares to Buying Cars‘ van Winefolly legt het prijsverschil en de daarbijbehorende kwaliteitstoename mooi uit.

Een bijvangst in fase 3 is dat je je subjectiviteit (‘niet lekker’) van objectiviteit (‘goed gemaakt, maar niet mijn smaak’) kunt onderscheiden. Dus dat je een wijn niet lekker vindt, heeft in principe niets te maken met de kwaliteit. Ik bedoel hiermee dat je bijvoorbeeld Rioja niet kan waarderen, maar heus wel snapt dat er goede Rioja’s op de wereld gemaakt worden.

Fase 4 – Keuzes maken (of door blijven zoeken).

Fase 4 breekt aan. Het is me nog niet helemaal duidelijk wanneer deze aanbreekt. Ik geloof dat ik er zelf nog maar net ben aanbeland, of misschien zelfs nog in fase 3 zit.

Dat heeft ook te maken met mijn nieuwe opleiding. Ik kan maar beter weer terug naar het begin. Opnieuw zoeken naar houvast, maar nu nog dieper op de kenmerken in gaan, zodat je écht weet wat er in je glas zit. Van druif tot de vinificatie. Het is veel informatie en intensief, maar er is wel een houvast te vinden. Het blijven nog wel steeds typische voorbeelden van druivenrassen en/of wijnstijlen. Ook al gaat mijn hart sneller kloppen als ik Cuvée Florine van Ganevat drink, of een wijnmaker uit Chablis tegenkom die door een tegenvallende oogst zijn druiven haalt in de Limoux en daar mee aan de haal gaat, of… een verhaal lees over de bende van vijf uit de Beaujolais – die eigenlijk al decennia zo puur mogelijk te werk gaan.

Het houdt nooit meer op.

Wees gewaarschuwd: het houdt nooit meer op. Sommige mensen kunnen zo hun favoriet aanwijzen. Ik heb werkelijk geen idee. Meursault, Chablis of toch druif specifiek: riesling, silvaner, sangiovese en pinot noir. Of sémillon. Ook mooi.

Het is niet te doen.

Misschien maar weer eens terug naar de discothèque – nog eens pasoa proeven.

 

Ik ben Nadien de Visser, wijnliefhebber pur sang. Ooit begonnen door een studie in Frankrijk en bij thuiskomst Le Club des Vins opgericht. Dé plek om je wijnkennis bij te spijkeren.

2 comments

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.